Hoe ik mijn pd-latje en phoropter inruilde voor bezoekjes en gesprekjes
Door: Sander Buffing
Ooit begon mijn dag met een spleetlamp, scheve brillen (vooral na feestdagen en op de dinsdagen). Ik was een opticien. Een echte. Lens-inzetter, bril-afsteller, lenzen-uit-onmogelijke-hoeken-uit-het-oog-plukker. Maar tegenwoordig? Nu zit ik iedere dag in de auto met een gevulde koffiebeker en mijn lunch netjes in het dashboardkastje (om de broodjes bal bij de Shell zoveel mogelijk te vermijden). Ja hoor, ik ben accountmanager geworden in de wereld van lenzen en lensvloeistof.
En dat is….. anders.
Van oogmetingen naar koffiegesprekken
Waar ik vroeger zei “Kunt u de onderste rij nog lezen?”, vraag ik nu: “Hoe gaat het met de vloeistoffen, en heeft u wellicht interesse in onze nieuwe revolutionaire daglens?”
In plaats van klanten die naar mij toe kwamen, rijd ik nu met een grote SMEYEL naar onze leuke klanten toe. En weet je wat? Klanten zijn overal hetzelfde: ze willen gewoon dat je vooral goed luistert, hun behoeftes begrijpt en oplossingen aandraagt.
Mijn nieuwe gereedschap
Vroeger: lenspincet, pd latje, doekje ruikend naar spiritus.
Nu: laptop, promotiemateriaal, telefoon, achterbak vol met vloeistofsamples.
Ik geef nog steeds advies, niet meer over gezichtsvormen en welk montuur daar het beste bij past, maar over hoe praktijken hun klanten kunnen helpen met de juiste lensproducten. Eigenlijk ben ik gewoon een mobiele meedenker op wielen.
De voordelen van onderweg zijn
Ik moet toegeven; de vrijheid is heerlijk, geen dag is hetzelfde. Ook heb ik iedere dag een ander uitzicht, van een mooie historische binnenstad tot de mooie Nederlandse kustlijn.
Helaas horen files daar tegenwoordig ook veel meer bij, maar met de juiste playlist op Spotify overleef je dat ook weer…
Wat ik meeneem uit mijn optiekverleden
Ik weet hoe het is om in een winkel te staan, alle leuke dingen, maar soms ook de vervelende dingen. Om een klant gerust te stellen op het moment dat hij/zij voor de eerste keer een lens indoet. De blije gezichten als je iemand weer scherp kunt laten zien met een bril of met de vrijheid van lenzen. En ook als er een accountmanager binnenloopt terwijl er nog vijf klanten op je staan te wachten met jengelende kinderen.
Dus nee, ik meet geen ogen meer. Maar ik zie nog steeds scherp op wat mensen nodig hebben, waar kansen liggen, hoe we met SMEYEL het verschil kunnen maken.
En dat allemaal met minder brilspray, veel meer kilometers en nog steeds de voldoening van een tevreden klant.
En eerlijk? Soms mis ik het geluid van een slijpmachine, de geur van 1.6 glazen, spiritus en de piepjes van een voltooide pintransactie.
Maar als ik nu een klant hoor zeggen “Fijn dat je even langskwam”, dan weet ik, ik zit goed!
