UV-bescherming in een zonnebril is een eigenschap van de glazen die ultraviolette straling van de zon filtert. Ultraviolet licht, of UV-straling, is een vorm van elektromagnetische straling met een kortere golflengte dan zichtbaar licht. Het menselijk oog kan UV-straling niet waarnemen, maar de straling bereikt wel het oogoppervlak en de binnenste structuren van het oog.
UV-straling wordt ingedeeld in drie banden: UVA (315-400 nanometer), UVB (280-315 nanometer) en UVC (100-280 nanometer). UVC wordt door de atmosfeer tegengehouden en bereikt het aardoppervlak niet. UVA en UVB bereiken de aarde wel en kunnen het oog bereiken. UVB wordt grotendeels door het hoornvlies en de ooglens geabsorbeerd, terwijl een deel van UVA dieper kan doordringen.
Een zonnebril met UV-bescherming bevat een coating of een materiaal in de glazen dat UV-straling absorbeert of reflecteert. De mate van bescherming wordt uitgedrukt in een percentage of met de aanduiding UV400. UV400 betekent dat de glazen alle straling tot 400 nanometer tegenhouden, dus zowel UVA als UVB. Een zonnebril kan ook een Europese filtercategorie hebben (0 tot 4), die aangeeft hoeveel zichtbaar licht de glazen tegenhouden; deze categorie zegt echter niets over de UV-bescherming zelf.
De kleur en donkerte van zonneglazen zijn niet bepalend voor de UV-bescherming. Ook een lichte of heldere lens kan volledige UV-bescherming bieden als het materiaal of de coating dat mogelijk maakt. Omgekeerd kan een donkere zonnebril zonder UV-filter juist ongewenst zijn, omdat de pupil zich verwijdt in het donker en daardoor meer straling doorlaat.