Keratoconus is een oogaandoening waarbij het hoornvlies, het heldere voorste deel van je oog, geleidelijk dunner wordt en naar buiten uitpuilt in een kegelvorm. Bij een gezond oog is het hoornvlies mooi rond en koepelvormig, maar bij keratoconus verliest het die regelmatige vorm. Door die vervorming wordt het licht dat je oog binnenkomt onregelmatig gebroken, wat leidt tot wazig en vertekend zicht.
De aandoening begint meestal tussen het tiende en twintigste levensjaar en ontwikkelt zich vaak langzaam over een periode van tien tot twintig jaar. Keratoconus kan een of beide ogen treffen, en vaak is het ene oog ernstiger aangedaan dan het andere. De oorzaak is niet volledig bekend, maar er lijkt een erfelijke component te zijn: de aandoening komt vaker voor in families. Ook wordt keratoconus in verband gebracht met veelvuldig oogwrijven, allergieën en bepaalde bindweefselaandoeningen.
In een vroeg stadium merk je mogelijk weinig, maar naarmate het hoornvlies verder vervormt, kunnen klachten ontstaan zoals toenemende bijziendheid, onregelmatig astigmatisme, lichtgevoeligheid, halo's rond lichtbronnen en moeite met scherp zien, zelfs met een bril. In gevorderde gevallen kan het hoornvlies scheuren of littekens ontwikkelen.
De diagnose wordt gesteld door een oogarts of optometrist, vaak met behulp van hoornvliestopografie, een techniek die de vorm en dikte van het hoornvlies in kaart brengt. Keratoconus is een progressieve aandoening, wat betekent dat deze in de meeste gevallen langzaam verergert, hoewel het verloop per persoon verschilt.